Moment in de Provence

Het was een regenachtige dag. De zon kwam op in het Westen, terwijl de regen al pijpenstelen in de lucht maakte. Het oranje boette niet in aan felheid ondanks de neerslag.

Mieke-5331-4.jpg

Even later, toen ze volledig naar haar hoogtepunt gestegen was, was de hemel grijzig en de bossen dampig. De mystieke magie die de combinatie van deze natuurelementen veroorzaakte, was adembenemend.

Mieke-5337-2

Als je op vakantie bent in het Zuiden van Frankrijk, reken je niet op dit weer. Zo zalig als het gisteren nog was, met een schapenwolken lucht als achtergrond, in een heerlijk zwembad in het mooiste azuurblauw, zo nat was het vandaag.

Mieke-5587-2.jpg

We besloten om naar een nabijgelegen dorpje te rijden. Om daar één van de vele pittoreske cafeetjes die de Provence rijk is, op te zoeken. Eentje met wifi. Om ons plan van de dag te smeden met behulp van dr. Google, er vanuit gaande dat de regen heel de dag zou aanhouden.

Even later kwamen we in een al wat minder nat Draguignan aan. We parkeerden ons en trokken richting centrum. Mijn neefje is professioneel Pokemon-vanger, en we besloten ons door hem te laten leiden naar de belangrijkste bezienswaardigheden. Daar zitten, naar zijn zeggen, de meest begeerde Pokemons verborgen.

Hij leidde ons langs enkele kleine wegjes, het ene al pittoresker als het andere.  Waar ik, als fotograferende schoonheidszoeker, graag gebruik van maakte. Tijdens het fotograferen van een bijzonder kleurrijk beschilderde straat, gingen de luiken van één van de bovenste verdiepingen in een hoge gevel open.

Mieke-5361-3.jpg

Een oudere man stak zijn hoofd uit het raam en keek me aan. Hij riep iets naar boven. Even later ging het luik linksboven hem ook open, en stak een jonge man zijn hoofd eruit. ‘Hé, par ici!’ riep hij, gesticulerend met zijn armen. Ik keek naar hem, en snapte het niet helemaal.
Tot hij riep: ‘Die straatschildering, die heb ik gemaakt! Ik ben een kunstenaar!’.
‘Ah, echt?’ riep ik verwonderd. Ik dacht even na, en voegde eraan toe: ‘Hoe heet jij dan?’

‘Jerôme!’ riep hij. ‘Hoe? Guillaume?’, riep ik terug (want ik had het niet goed verstaan).
‘Non, Jerôme!’ riep hij nog eens. ‘Ah! Jerôme!’ riep ik bevestigend terug, en hij knikte goedkeurend.

Hij poseerde alvast fier, waarmee hij te kennen gaf dat hij een foto wou. Ik zoomde in tot op de 3de verdieping, et voici: Jerôme.

Mieke-5368-4.jpg

Ik heb dus, beste mensen, met een heuse kunstenaar gesproken. Al roepend. Op een regenachtige dag, in het Zuiden van Frankrijk, op een onverwacht moment van onvervalste, authentieke menselijke verbinding van raam tot straat.

Le Grand Artiste Jerôme. En zijn minder spraakzame onderbuurman.

Toen ik me omkeerde om de straat te verlaten, kwam de buurvrouw aan de overkant buiten. En ook zij poseerde fier. Om mijn laatste snapshot in deze straat, waarschijnlijk mijn laatste ooit op deze plek, zo mooi mogelijk te maken.

Mieke-5369-3

Momenten.

Liefs,

Mieke
x

2 gedachtes over “Moment in de Provence

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.