Gebluste Zomer

De wind doet het voor
en blaast door het bos
een refrein van gemodereerd zijn.

Ik hoor vaag de woorden
‘Laat gaan, laat het los’
ik wil, maar het doet me wat pijn

De warmte, het deken
van zon en illusie
ik hou ze veel liever dichtbij

Als ik ze laat gaan,
-toch zoals ik het nu zie-
worden ze misschien nooit nog van mij

Het klein beetje rouw,
het loslaatmoment,
van zomer naar herfst en meer binnen

Er komt ook wel leuks,
maar als ik kon kiezen,
zou ik er nooit spontaan aan beginnen

Nog even, dan went het,
en is het weer fijn
met een boek en het vuur van een haard.

Maar voorlopig is
weemoed wat ik het meest voel
nu de herfst de hoogzomer bedaard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.