Gebluste Zomer

De wind doet het voor
en blaast een refrein
door het bos van gemodereerd
zijn

Ik hoor vaag de woorden
‘Laat gaan, laat het los’
en ik wil,
maar het doet me wat pijn

De warmte, het deken
van zon en illusie,
ik hou ze veel liever dichtbij

Als ik dàt laat gaan,is
– zoals ik het nu zie-
het lang, zalig leven voorbij

Het klein beetje rouw,
het loslaatmoment,
van de zomer naar herfst
en meer binnen

is op zich niet echt erg,
maar ik zou, kon ik kiezen,
nooit aan deze fase beginnen

Ik weet het, het went
en het wordt ook best fijn,
met een boek
en het vuur van een haard

Maar voorlopig is
weemoed wat ik het meest voel
nu de herfst
de hoogzomer bedaart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.