Een witte dag

3 juni 2011

s’ Ochtends in de tuin – Zalige lucht. Warm, vol verwachting.

Vaag zit ik met mijn gedachten in andermans leven. Verplaatsing van een deel in mijn hoofd naar een deel waarvan ik denk dat het andermans hoofd is. Vreemde gewaarwording als ik er even bij stilsta. Want die ander zit ook in mijn hoofd. Het is een stuk idealisme, een romantiseren van. Mijn vlucht uit de realiteit om alles mooier en dragelijker te maken. Een mechanisme dat ooit begon op zolder, in de groene ribfluwelen zetel…?

Gisteren was een dag van tranen. Net als de dag ervoren. Een tranendal van vastklampen aan dat wat onvermijdelijk wegsijpelt. Weerom loslaten dat zo moeilijk blijkt. Precies dat koppelen aan de vermeende ‘ander’, dat romantische ‘betere’ droombeeld houdt het in stand.

De ochtend is mooi. Wat zou het zalig zijn om elke morgen zo te kunnen doorbrengen. In alle rust en eenvoud. In de tuin, met op de achtergrond geroekoe en het ruisen van de bladeren van de Catalpa’s. *zucht*.

– De kerkklokken luiden. Zicht op de mooie kerktoren van R. Ik waan me op vakantie –

Mijn eigen eerste communie – Eerste leerjaar
We maken ons ’s ochtends klaar in chaos, as usual. Gaan naar de kerk. Zenuwachtig. Ik zenuwachtig met de vriendinnen praten over jurkjes, kettinkjes met kruisjes, vergelijkend… De juf (juf Annie) die me terecht wees, die teken deed dat ik moest zwijgen. De waarschuwing die we bij de repetitie kregen vooor de strenge juf Annie, waarvan je de hoon moest vermijden… De schok, omdat net IK die terechtwijzing kreeg. De angst die Poef! als een zeepbel ontplofte… En Pats! Mieke wenend, heel de viering lang.
Het lot wil dat ik de liedjes moest voorzingen. Dat lukte dus niet, al hyperventilerend snikkend. En toch moest ik voor de micro. Genant…
Een volle kerk, met een klein meisje met wit jurkje en bonten stola voor een microfoon. Dat snikkend en naar adem snakkend een liedje uit haar longen probeerde te persen. Maar het snikken smoorde de woorden..

Alleen dat herinner ik me. En ook het feit dat mijn ouders niet te spreken waren over juf Annie. En het voor me opnamen, ook al waren ze beschaamd.

Gelukkig liep het anders voor mijn 2 lieve dochters!

Trauma’s enzo… ‘Mieke Van Looy – dramaqueen sinds mensheugenis’.
’t Ja, emoties zijn iets waar je mee om moet leren gaan zegt men dan. Ik vermoed dat ze voor de ene heftiger zijn als voor de ander. Als zo’n megagolf je overspoelt, en je hebt geen ‘tool’ om er mee om te gaan, of je begrijpt het gebruik van de ‘tool’ niet, wat doe je er dan mee?

IMG_1025

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.