Roken is degoutant

31 mei 2011

De fiets bleef vandaag thuis. Zo niet, kon ik het begrip ‘verzopen waterrat’ alle eer aandoen. En daar pastte ik voor. Fijnere dingen dan dat. Zoals de radio loeihard in de auto en in je eigen wereldje werkwijs rijden. StuBru knalde Lithium in de ether. Mijn buur-bestuurders zagen een overjaarse puber löss gaan in een grijze Panda. Wayne’s World, the sequel.

Anti-tabakdag! As heard op Stu Bru radionieuws 8u02.

Roken… Ik leerde het vele jaren geleden op school. Eerst op de toiletten van het KAK. Maar ik kon niet inhaleren. Het stonk ook. Dus besloot ik het niet te doen. Tot we enkele maanden later in de Meermin (de plaatselijke sporthal) belandden na de examens. Na wat aandringen van de vriendinnen nog eens geprobeerd. En pats! Vertrokken! Voor de volgende 15 jaren. Nu doet het me vreemd aan ooit gerookt te hebben. Een 5-tal jaar geleden hield ik het voor bekeken. Een fiere ex-roker aan het woord. Never again.

K.J. was één van de aanvoerdsters. Je moest het eens geprobeerd hebben, dat inhaleren. Vond ze. Ze leeft al even niet meer. Ten onder gegaan aan een overdosis. Schrijnend verhaal.
De laatste keer dat ik haar zag zag ze er nog ok uit. Buiten, aan de overkant van ‘le Dôme’ deden we een babbeltje. Over ditjes en datjes. Kon ik het weten dat het de laatste keer was? En wat dan nog, was ons gesprek dan anders verlopen? Ik denk het niet.
Het zijn dingen die gebeuren. Jammer genoeg. Je verliest elkaar even uit het oog. En ziet elkaar nooit terug. Afscheid nemen en loslaten. Een voortdurend weerkerend thema in dit mensenleven.
Kan je het mensen kwalijk nemen dat ze hun soelaas zoeken in lusten? In rauwe, ongezouten seks? Om het huidige draaglijker te maken. Of meer dan dat: Intenser, meer,…?

Doet me denken aan de vertaling van wat Johnny Depp in Alice in Wonderland zei: ‘Je verloor je méérheid’… Bedoelt hij daarmee haar passie? Het is een film die bij me bleef hangen, Tim Burton’s Alice. Het kleurgebruik was melodramatisch, maar prachtig. En het inzicht dat de film bij me deed opborrelen was een echte aha erlebnis. Het kan me gelukkig maken, zo’n onverwachte ingevingen. Mijn meisjes vonden dat gevoel van inzicht wat overroepen. ‘Allé mama’- met een naturelle van the queen of Sheba- ‘moet je daar zo’n omwegen voor maken in je brein? Hallow!’ Dan vraag ik me af of zij de diepgang niet ervaren of ik juist de trage dommerik ben :-).

Die ‘meerheid’ bracht me bij een quote van Karin Höhle-Dikken over het woord ‘kleineren’. Het kleine eren… aandacht geven… Universele wet: Wat aandacht krijgt groeit. Very buddistic. Ik vraag me af of het woord zo bedoeld werd. Denk het niet. Eerder omgekeerd: slechts klein eren – laag inschatten dus. Lijkt me logischer, Karin…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.